Share
Με αφορμή την υπόθεση του Κηφισού, η Π.Ο. ΕΜΔΥΔΑΣ παρεμβαίνει με ανακοίνωσή της για τη διαχείριση των βιομηχανικών αποβλήτων, επισημαίνοντας την ανάγκη ενίσχυσης του δημόσιου ελέγχου, της ιχνηλασιμότητας και της στελέχωσης των αρμόδιων υπηρεσιών για την προστασία του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας.
Δυστυχώς άλλη μια φορά γίναμε μάρτυρες φαινομένων περιβαλλοντικής ασυδοσίας από επιχειρηματικά συμφέροντα. Αν η μία πλευρά αφορά τη μείωση της ασφάλειας των εργαζομένων (βλέπε “Βιολάντα”), η άλλη αφορά την υποβίβαση του περιβάλλοντος, μπροστά στην αύξηση της κερδοφορίας τους. Θύμα αυτή τη φορά ο πολύπαθος Κηφισός, όπου Βυτιοφόρα ιδιωτικής εταιρείας άδειαζαν συστηματικά (τουλάχιστον 4 φορές στις τελευταίες 20 μέρες) ανεπεξέργαστα βιομηχανικά απόβλητα υψηλής οξύτητας (pH 4,8), του εργοστασίου μπισκότων “Παπαδοπούλου”, σε φρεάτιο πρατηρίου καυσίμων στο Αιγάλεω (αντί στο ΚΕΛ Μεταμόρφωσης). Από εκεί, μέσω των αγωγών όμβριων υδάτων, τα λύματα κατέληγαν κατευθείαν στο ποτάμι και στον Σαρωνικό, υποβιβάζοντας τόσο τις παρά τον Κηφισό περιοχές, όσο και το ήδη επιβαρυμένο θαλάσσιο σύστημα του Σαρωνικού.
Η νόμιμη αδρανοποίηση και επεξεργασία των υγρών βιομηχανικών αποβλήτων κοστίζει ακριβά, αλλά είναι απαραίτητη για την προστασία όλων μας.
Όπως γνωρίζουμε όλοι η νόμιμη αδρανοποίηση και επεξεργασία των υγρών βιομηχανικών αποβλήτων κοστίζει ακριβά, αλλά είναι απαραίτητη για την προστασία όλων μας. Όταν η διαχείριση των αποβλήτων περνά στα χέρια ιδιωτικών εργολάβων και υπεργολαβιών, ο «κανόνας» είναι απλός: όσο λιγότερη επεξεργασία, τόσο μεγαλύτερο το κέρδος! Με τον τρόπο αυτό, εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ εξοικονομούνται στην πλάτη του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας, απλά σηκώνοντας ένα καπάκι υπονόμου σε ένα βενζινάδικο.
Φυσικά η γνωστή βιομηχανία έσπευσε αμέσως να πετάξει την ευθύνη στην «τρίτη ιδιωτική εταιρεία» μεταφοράς. Αυτό ακριβώς είναι το βολικό άλλοθι του outsourcing: ιδιωτικοποιούμε τις υπηρεσίες για να μειώσουμε το κόστος και, όταν αποκαλυφθεί το σκάνδαλο, οι ευθύνες μετακυλύονται ή και εξαφανίζονται.
Ιχνηλασιμότητα των αποβλήτων και ευθύνη διαχείρισης
Όμως ο νόμος (Ν. 4819/2021) είναι σαφής για την υποχρέωση ελέγχου της διαδρομής των αποβλήτων (ιχνηλασιμότητα). Ο αρχικός παραγωγός των αποβλήτων διατηρεί την αστική και ποινική ευθύνη για τη σωστή διαχείρισή τους. Η ανάθεση της μεταφοράς σε εξωτερικό συνεργάτη (π.χ. βυτιοφόρο, μεταφορική) δεν απαλλάσσει αυτόματα την επιχείρηση από την υποχρέωση να ελέγχει και να επιβεβαιώνει ότι τα απόβλητα έφτασαν πράγματι σε αδειοδοτημένη μονάδα επεξεργασίας. Δυστυχώς η πολιτεία ποτέ δε φρόντισε να στελεχώσει και να εξοπλίσει επαρκώς τις αρμόδιες υπηρεσίες, ώστε να ασκούν αποτελεσματικά το κρίσιμο ελεγκτικό τους έργο σε όλες τις φάσεις παραγωγής, μεταφοράς, διάθεσης και επεξεργασίας των αποβλήτων. Αναρωτιόμαστε βάσιμα πόσα βυτιοφόρα «χάνονται» καθημερινά μεταξύ βιομηχανιών, νοσοκομείων και Κέντρων Επεξεργασίας;
Η αντιμετώπιση τέλος των ρεμάτων και των ποταμών μας, ως αγωγών όμβριων και αποβλήτων και όχι ως ειδικών οικοσυστημάτων που χρήζουν πρόσθετης προστασίας, επιβαρύνει πρόσθετα την κατάσταση. Όσον αφορά αυτό το σκέλος (και ειδικά για τον Κηφισό) υπάρχει πολύ πλούσιο υλικό στην Ημερίδα που πραγματοποιήσαμε με την ΕΜΔΥΔΑΣ Αττικής στο ΤΕΕ στις 19/2/2025.
Δυστυχώς για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται ότι όταν τα κοινωνικά αγαθά, το περιβάλλον και η διαχείριση αποβλήτων παραδίδονται στο κυνήγι του ιδιωτικού κέρδους, το αποτέλεσμα είναι πάντα καταστροφικό, είτε για το περιβάλλον, είτε για την ασφάλεια υποδομών και πολιτών. Η ξεκάθαρη νομοθεσία, η στελέχωση με αρμόδιους επιστήμονες όλων των εμπλεκόμενων υπηρεσιών και η θεσμοθέτηση σαφών υποχρεώσεων με Δημόσιο Έλεγχο, είναι ο μοναδικός τρόπος αποτελεσματικής προστασίας του περιβάλλοντος και της υγείας όλων μας.
